Εργατικό κίνημα, ενσωμάτωση, διαμεσολάβηση και η σύγχρονη εκδοχή της Χίμαιρας.

1

Η μακρά και βασανιστική προεκλογική διαδικασία των 2 τελευταίων ετών φτάνει επιτέλους στο τέλος της. Μάχες επί μαχών στα τηλεοπτικά παράθυρα ανέδειξαν νικητή: την Δημοκρατία. Έτσι, στις 25 του Γενάρη ο κυρίαρχος Λαός θα κληθεί να ασκήσει το αναφαίρετο δημοκρατικό του δικαίωμα προκειμένου να αναδείξει το νέο κυβερνητικό προσωπικό, τη νέα εξουσία του τόπου.

Η μιντιακή φιλολογία (ή θόρυβος) των τελευταίων μηνών σχετικά με την εκλογή ΠτΔ , το χρέος, τους δανειστές , τις εκλογές, την κρίση κ.λ.π, η προπαγάνδα της κυβέρνηση και της αξιωματικής αντιπολίτευσης χρησιμοποιώντας τον φόβο και την ελπίδα αντίστοιχα, ο δημόσιος διάλογος αλλά και τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ομονοούν πως αυτές οι εκλογές είναι οι πιο σημαντικές της μεταπολίτευσης, οι πλέον κρίσιμες για τις τύχες της χώρας.

Ο διάχυτος εκβιασμός που εκπορεύεται από την μιντιακή υστερία και τα κόμματα προορίζεται στο να αποσπάσει με κάθε τρόπο την συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, και άρα τη συναίνεση, μέσα από το πλαίσιο επιλογής κομμάτων που τα αφεντικά ορίζουν για τον ψηφοφόρο. Με μια σχετική ασφάλεια αναφορικά με τη συμμετοχή στις εκλογές ή όχι, εκπορευόμενη από την διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η Δημοκρατία μπορεί να αναπαράξει τον εαυτό της και τα αφεντικά την εξουσία τους.

Η χίμαιρα

Η ενσωμάτωση στους αστικούς θεσμούς, στους θεσμούς του κράτους ήταν και είναι η χίμαιρα (μια από αυτές, η άλλη το εργατικό κράτος) του παγκόσμιου εργατικού κινήματος από τη στιγμή της οργανωμένης του εμφάνισης. Η ιστορική πρόσδεσή του (αν και όχι καθ’ ολοκληρίαν) στον κοινοβουλευτισμό και τα σοσιαλιστικά κόμματα το οδήγησαν άλλοτε στην ενσωμάτωση στον καπιταλιστικό (κρατικό, φιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό) σχηματισμό ως συναίνεση στην εκμετάλλευση και άλλοτε σε παγκόσμια σφαγεία, όπως αυτό του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Στη μεταπολιτευτική πραγματικότητα της Ελλάδας, το ΠΑΣΟΚ1 του ’81 ως η σοσιαλδημοκρατία της εποχής κατάφερε με τη φοβερή δημαγωγία του αλλά και την μεταρρυθμιστική οικονομική πολιτική της πρώτης τετραετίας, να ενσωματώσει το μεγαλύτερο κομμάτι του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος, να εξαγοράσει συνειδήσεις και να επιβάλλει δια της συναίνεσης την αστική ηγεμονία.

Στα τελευταία χρόνια όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης, το αστικό σύστημα άρχισε να ‘’καίει τις εφεδρείες του’’ εξαιτίας του μαζικού εργατικού κινήματος (αν και με σαφέστατες μικροαστικές αυταπάτες) που ξετυλίχτηκε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012 και αμφισβήτησε ως ένα βαθμό τη σφοδρή ταξική υποτίμηση που επέβαλλαν τα αφεντικά.

Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν κενά στο αστικό σύστημα διαμεσολάβησης μέσα από την παρακμή κάποιον βασικών πυλώνων του – του πασόκ συμπεριλαμβανομένου, τα οποία στη γλώσσα των αφεντικών μεταφράστηκαν σε ‘’κρίση αντιπροσώπευσης’’, ‘’τέλος της μεταπολίτευσης’’κ.ο.κ. Στη βάση αυτή, στο κενό που προέκυψε, η Δημοκρατία ως η μορφή του πολιτικού συστήματος δημιούργησε ένα νέο βραχίονα συναίνεσης και ενσωμάτωσης του μέχρι τότε δυναμικού κινήματος: τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η χίμαιρα σε 2 φάσεις

Η σύγχρονη εκδοχή της χίμαιρας και ειδικά της πιο πρόσφατης, των χρόνων από το 2012 μέχρι λίγο πριν τις εκλογές του ’15, περιλαμβάνει, σχηματικά, δυο κύριες φάσεις. Ας τις δούμε αναλυτικά:

Φάση πρώτη

Από τις εκλογές του ’12 και μετά, ένας από τους βασικούς κινδύνους για το εργατικό κίνημα –του ριζοσπαστικού κομματιού ήταν η είσοδος του αριστερού κυβερνητισμού στον δημόσιο λόγο, στην καθημερινή πολιτική ατζέντα και στις διαδικασίες του. Η υπόσχεση, δηλαδή, της αριστεράς ως ενδεχόμενη φιλολαϊκή κυβέρνηση. Όλη η φιλολογία γύρω από τον κυβερνητισμό, την κατάκτηση της εξουσίας για λογαριασμό του λαού, τον κοινοβουλευτισμό, αφορούσε την υπαγωγή του εργατικού κινήματος σε αυτή την λογική και άρα στην εγκατάλειψη από μεριάς του των ριζοσπαστικών μορφών οργάνωσης, αμφισβήτησης του καπιταλιστικού οικοδομήματος και μαχητικής διεκδίκησης των αναγκών του.

Τότε, ο αριστερός κυβερνητισμός εισήλθε στο προσκήνιο ως μια πιθανότητα σχετικά ανώδυνης ‘’ εξόδου από την κρίση’’ και λελογισμένης διαχείρισής της σε σχέση με τις ‘’θυσίες’’ που απαιτούσαν οι ‘’μνημονιακές πολιτικές’’ (αφού το θέμα είναι η κυβέρνηση –κυβερνητισμός- τότε με μια άλλη, φιλολαϊκή, θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο). Με λίγη υπομονή παραπάνω έτσι ώστε να έρθει η κατάλληλη στιγμή και το σωστό ψηφοδέλτιο ανά χείρας θα γλυτώναμε από πολλούς , κουραστικούς αγώνες και τα δεινά της καπιταλιστικής κρίσης -ποιοι θα γλυτώναμε είναι μια άλλη ιστορία.

Ο αριστερός κυβερνητισμός λειτούργησε διπλά: ως ένας ανασταλτικός παράγοντας για την οργανωτική ανάπτυξη της εργατικής τάξης και των αγώνων της με την ανάθεση των λύσεων των ‘’λαϊκών προβλημάτων’’ στην αριστερή κυβέρνηση -αμιγώς εργατικών ή ευρύτερα κοινωνικών, και αρά ανασχετικά για την ανάπτυξη ταξικής συνείδησης.

Και από την άλλη, ως το κομμάτι εκείνο που διαμεσολαβεί και ενσωματώνει για λογαριασμό της εξουσίας και των αφεντικών, χωρίς όμως να είναι η κυβερνητική εξουσία, η κυβέρνηση. Παράδειγμα: ο ανασταλτικός ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας του σύριζα στον αγώνα των καθηγητών2. Η τελική ολοκληρωτική ενσωμάτωση του αγώνα των καθαριστριών στη λογική της αριστερής κυβέρνησης3. H προσπάθεια οικειοποίησης του αγώνα των σχολικών φυλάκων και η τελική ενσωμάτωση του στον κοινοβουλευτισμό4. Η εξ’ αρχής ενσωμάτωση του αγώνα της ΕΡΤ, τουλάχιστον στην Αθήνα και η ολοκληρωτική επικράτηση της μικροαστικής ιδεολογίας- το εργατικό ζήτημα ήταν θαμμένο κάτω από τόνους εθνικοπατριωτικών ρητορειών και από ‘’αντιμνημονιακούς’’ βουλευτές ενάντια στο ‘’μαύρο’’που έκοβαν βόλτες μέσα κι έξω από το κτίριο της ΕΡΤ.

Ο αριστερός κυβερνητισμός αποτέλεσε το βασικό πυλώνα του σύγχρονου ‘’κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος’’ στην εργατική τάξη. Ήταν ο βασικός πυλώνας υπαγωγής του εργατικού κινήματος στον κοινοβουλευτισμό και το κυνήγι της εξουσίας με αποτέλεσμα την κινηματική άμπωτη των 2 τελευταίων χρόνων. Αποτέλεσε το έτερο ήμισυ της αφήγησης των αφεντικών για την κρίση και βοήθησε, ως συμπλήρωμα, στο ξεκινήμα της φάσης σταθεροποίησης της ακραίας ταξικής υποτίμησης, το ‘’ξεπέρασμα της κρίσης’’ στη γλώσσα των αφεντικών. Σαν να λέμε πως ήταν το καρότο που συμπλήρωνε το μαστίγιο της καταστολής.

Φάση δεύτερη

Το έτερο κομμάτι του αριστερού κυβερνητισμού που στα δυο αυτά χρόνια ήταν λιγότερο έντονο και θα αποτελέσει το διακύβευμα αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία , είναι η πλήρης ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος και κάθε αγώνα του στο κράτος, στις δομές της εξουσίας. Η επιβεβαίωση της υπαγωγής του και η ολοκληρωτική ενσωμάτωσή του στον κυβερνητισμό.

Γιατί από την μια οι κάθε λογής εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ γειωμένοι ως ένα βαθμό στην πραγματικότητα του εργατικού κινήματος, ένα κομμάτι από αυτούς -έστω στα ανώτερα γραφειοκρατικά όργανά και σε κάποιες κινηματικές διαδικασίες δεν μπορούσαν κι ούτε προβλεπόταν να κατέχουν βασικότερο ρόλο από αυτόν της γενικευμένης καταστολής, και από την άλλη η κυρίαρχη κοινωνική συνθήκη προέβλεπε κάθε λογής μπάτσο ως βασικό διαμεσολαβητή στο κοινωνικό πεδίο. Μόνο ξύλο για κάθε είδους κινηματική διαδικασία δηλαδή.

Σαφώς η ενσωμάτωση αυτή, δεν θα πραγματοποιηθεί επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μαζικές εργατικές δομές κάτω από τον έλεγχό του , αλλά ακριβώς επειδή τώρα θα έχει τη δυνατότητα διαμεσολάβησης ως κρατικός μηχανισμός, ως κυβερνητική εξουσία η οποία διατηρεί κοινωνικό πρόσωπο λόγω της ήδη φιλανθρωπικής-φιλολαϊκής ρητορείας του. Η ενσωμάτωση, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα, θα είναι ίσως αυξημένη γιατί υπάρχουν αιτήματα που περιμένουν να ικανοποιηθούν και θα βρουν την οριστική τους έκφραση στην αριστερή κυβέρνηση-κυρίως αφορά κομμάτια του δημοσίου.

Από εκεί και πέρα η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως διαχειριστής του κρατικού μηχανισμού να αντιμετωπίσει διαμεσολαβητικά και πυροσβεστικά αγώνες και κινήματα που ενδέχεται να ανακύψουν θα είναι και αυτή αναβαθμισμένη σε σχέση με όλο το προηγούμενο διάστημα.

Ο κίνδυνος, βέβαια, δεν βρίσκεται στην ικανοποίηση των αιτημάτων που ενδέχεται να τεθούν από το εργατικό κίνημα σε οποιοδήποτε επίπεδο. Έτσι κι αλλιώς αυτά που μπορούν να ικανοποιηθούν θα αφορούν είτε συγκεκριμένες συντεχνίες είτε θα είναι εντελώς μερικά είτε θα έχουν την έγκριση των αφεντικών και άρα θα είναι ανώδυνα για το συνολικό καπιταλιστικό οικοδόμημα. Με άλλα λόγια, στην καπιταλιστική συγκυρία δεν μπορεί να αναστηθεί το ‘’κράτος πρόνοιας’’, οι παροχές του και τα εργατικά δικαιώματα με κυβερνητική βούληση.

Ο κίνδυνος βρίσκεται στην απόλυτη κυριαρχία της λογικής της συνδιαλλαγής με το κράτος και την εξουσία. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με τη δηλωμένη πρόθεση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να αποτελέσει την ‘’αριστερή αντιπολίτευση’5 σε αυτήν και να ριχτεί στη μάχη του κοινοβουλευτισμού για να το πετύχει, κάνοντας όμως πλάτες πριν ακόμα την προκύρηξη εκλογών6, συνυπολογίζοντας ένα ενδεχόμενο φιλί ζωής στον κρατικό-γραφειοκρατικό συνδικαλισμό που θα αναλάβει έναν αναβαθμισμένο, ίσως, διαμεσολαβητικό ρόλο τηρουμένων των αναλογιών, θα αποτελέσει τροχοπέδη για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος.

Οι όποιες διαδικασίες του, που τα τελευταία χρόνια αυτονομήθηκαν ως ένα ορισμένο βαθμό -ή τουλάχιστον δημιουργήθηκε σε εμβρυακό στάδιο αυτή η δυνατότητα, θα μετατραπούν σε πολιτικές ομάδες πίεσης, σε κοινοβουλευτικούς πελάτες, κοινώς.

Μετά το τέλος του τέλους των κινημάτων7 (;)

Παρ΄όλα αυτά εδώ ακριβώς υπάρχει μια προβληματική. Πως θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την καταστροφή των προσοδικών σχέσεων και την ανάγκη του κεφαλαίου για περαιτέρω και πιο εντατική συσσώρευση, αδιαφορώντας, προφανώς, για την ακραία ταξική υποτίμηση; Πως θα καταφέρει να ενσωματώνει αγώνες και κινήματα ικανοποιώντας αιτήματα -αν θεωρήσουμε πως η καταστολή θα αμβλυνθεί ως ένα βαθμό. Πως θα καταφέρει, με λίγα λόγια, να εξαγοράσει συνειδήσεις ή να καλύψει έστω μίνιμουμ ανάγκες όταν δεν υπάρχει το αντίστοιχο χρήμα (όπως π.χ είχε το ΠΑΣΟΚ το ’81);

Κατ’ αρχάς είναι παραπάνω από δεδομένο πως ποιες ακριβώς είναι οι βασικές ανάγκες επιβίωσης δεν τις όρισε ούτε τις ορίζει καμιά τάξη για τον εαυτό της, πόσο μάλλον η εργατική που έχει τη δυνατότητα να συγκροτηθεί πολιτικά και να το κάνει.

Με λίγα λόγια, τι θεωρείται αναγκαίο για την κοινωνική αναπαραγωγή της εργασίας, το ορίζουν τα αφεντικά ακόμα και στα φιλολαϊκά αριστερά και αντικαπιταλιστικά προγράμματα ‘’εξόδου από την κρίση’’. Εκτός και θεωρήσουμε πως ο βασικός στα 750 είναι κάτι που μας καλύπτει.

Το πως ακριβώς θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν όλα του πάνε …δεξιά, βρίσκεται νομίζω μπροστά μας. Αυτό έχει να κάνει με το γενικότερο κλίμα στο οποίο διεξήχθη ο πολύμηνος προεκλογικός ‘’πολιτικός διάλογος’’ και την ουσία του διαλόγου αυτού. Μια χοντρική σκιαγράφηση είναι πως η πολιτική των δυο κομμάτων εξουσίας (και όχι μόνο) απευθύνθηκε ξεκάθαρα και μόνο στην ψυχολογία του ψηφοφόρου παρά στο όποιο πολιτικό του κριτήριο, ανακυκλώνοντας διαρκώς μια συγκεκριμένη προπαγάνδα της εξουσίας που εκφράστηκε με διάφορα δίπολα. Τα δίπολα αυτά διέτρεξαν όλο το προηγούμενο διάστημα, με απόλυτη ευθύνη όσων τα αναπαρήγαγαν στις αναλύσεις τους, κάθετα και οριζόντια τις δομές του εργατικού κινήματος.

Έτσι, η Ν.Δ προσπάθησε να τρομοκρατήσει με την έλευση του Αντίχριστου αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, και αντίστοιχα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να επενδύσει στην ψυχολογική ανάγκη ξεπεράσματος της άσχημης κοινωνικής συνθήκης (‘’ανθρωπιστική κρίση’’) με εμπόριο ελπίδας. Είναι η μεταφορά του καρότου και του μαστιγίου σε επίπεδο προεκλογικων εξαγγελιών. Είναι η καταστολή από την μια και η ενσωμάτωση από την άλλη στο επίπεδο ‘’προγραμματικών θέσεων’’ των κομμάτων.

Σε αυτό το πλαίσιο το πιο πιθανό είναι η αντιστροφή της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που είτε η οξυμένη κοινωνική κατάσταση οδηγήσει κομμάτια της εργατικής τάξης να οργανωθούν και να αντισταθούν είτε στραβώσει για οποιοδήποτε λόγο η ‘’πολιτική ισορροπία’’ και αρχίσει να χάνει εξουσία.

Η αντιστροφή αυτή σημαίνει πως από την ‘’Ελπίδα που έρχεται’’ περνάμε στο ‘’φόβος και τρόμος μην έρθουν πάλι οι δεξιοί’’, ‘’μη κάνετε απεργίες θα πέσει η αριστερή κυβέρνηση’’, ‘’ησυχία τάξη και ασφάλεια γιατί είμαστε αριστεροί’’ κ.λ.π ή όποιο άλλο σύνθημα εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη στιγμή και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι. Ο εκβιασμός θα αλλάξει κομματικό στρατόπεδο προκειμένου να εξυπηρετήσει όμως και πάλι ανάγκες της εξουσίας. Ο φόβος θα είναι και πάλι το πολιτικό εργαλείο.

Μια κοινωνία εκπαιδευμένη από την ολοκληρωτική στροφή του κράτους και την επιβολή της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης ως μόνιμης συνθήκης διαχείρισης του κοινωνικού πεδίου, στον φόβο και τη μοιρολατρική αποδοχή του αναπόφευκτου, το δίπολο φόβος-ελπίδα είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική της εξουσίας για την αναπαραγωγή της, την διατήρηση των κεκτημένων των αφεντικών και το πέρασμα στη φάση της ‘’ανάπτυξης’’.

Αντικοινοβουλευτισμός

Πιο επίκαιρος και επιτακτικός από κάθε άλλη φορά, στη συγκυρία όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης, ο αντικοινοβουλευτισμός είναι η ανάγκη διαρκούς προπαγάνδισης στις δομές του εργατικού κινήματος των αυταπατών της πρόσδεσης στην εξουσία μέσω των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Των αυταπατών πως τα προβλήματα μας θα τα λύσουν τα ‘’καλά αφεντικά’’ με τα φιλολαϊκά προγράμματα. Πως δεν χρειάζεται να οργανωθούμε στη βάση των κοινών μας αναγκών και συμφερόντων, να διεκδικήσουμε πίζω τη ζωή μας και να εκδικηθούμε για κάθε έναν δολοφονημένο από την σφοδρή υποτίμηση μας. Μιας και ο πολιτικός κρετινισμός των αφεντικών, εκφρασμένος στα διάφορα κοινοβουλευτικά κόμματα, θα φροντίσει για την αναπαραγωγή μας.

Δυστυχώς, αυτό ενέχει ένα τεράστιο κόστος για την εργατική τάξη. Η υποχώρηση έναντι των κοινοβουλευτικών αυταπατών, δίνει προτεραιότητα στις κινήσεις των αφεντικών, απονευρώνει το κίνημα, δεσμεύει τις συνειδήσεις στις ψευδεπίγραφες ελπίδες ενός καλύτερου καπιταλισμού.Το κοινοβούλιο είναι το θεαματικό λίκνο της δημιουργίας συναίνεσης, της νομιμοποίησης της εξουσίας των αφεντικών και της δημοκρατικής αναπαραγωγής. Μέσα εκεί η ταξική πάλη υποχωρεί μπροστά στη διαμεσολαβητική δύναμη της εξουσίας.

Αυτή η παλιά χίμαιρα μακρυά από το να είναι ηττημένη, επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο της ιστορίας με διαφορετικές μορφές και μεθόδους, αλλά πάντα αποτελεσματική ως προς την ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος στις πολιτικές δομές του αστικού συστήματος.

Ο αντικοινοβουλευτισμός επαναφέρει την ταξική πάλη στο προσκήνιο ως πρώτη προτεραιότητα των εργατών και σπάει τις μαζικές αυταπάτες που μέσα από τα διάφορα δίπολα αφοπλίζουν το εργατικό κίνημα.

Για το τέλος

Γνωρίζουμε, πως η συγκυρία είναι κάθε άλλο παρά βολική για το εργατικό κίνημα.

Γνωρίζουμε, πως ο εκβιασμός θα κερδίσει τη συναίνεση των εργατών στην επικαιροποιημένη διαδικασία νομιμοποίησης της εξουσίας.

Γνωρίζουμε, πως οι οριακές καταστάσεις μέσα στις οποίες κινήθηκαν τα κυρίαρχα δίπολα δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβητήσεις.

Γνωρίζουμε, πως στον αντίποδα των εκλογών, του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και της εξόδου από την κρίση, που φιλοδοξεί να περάσει πάνω από τις πλάτες μας πρέπει να αντιτάξουμε το αυτόνομο οργανωμένο εργατικό κίνημα ως τη μοναδική ρεαλιστική απάντηση.

Γνωρίζουμε, πως πρέπει να συγκρουστούμε με ορισμένες εκφράσεις του αντικαπιταλιστικού κινήματος που αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην οριστική υπαγωγή της εργατικής τάξης στην κοινοβουλευτική λογική, μέσα από την ανάδειξη των εκλογών σε κυρίαρχο διακύβευμα, όσες επαναστατικές κορώνες κι αν επικαλούνται.

Γνωρίζουμε, πως οι αυταπάτες είτε για τις δυνάμεις μας είτε για την πραγματικότητα είναι ο πρώτος εχθρός της εργατικής οργάνωσης ενάντια στο Κράτος και το Κεφάλαιο.

Γνωρίζουμε, πως οι εκλογές θα ήταν παράνομες αν μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες των εργατών…

Αλλά και να μπορούσαν, εμείς επιλέγουμε την αυτόνομη ελεύθερη οργάνωση των εργατών στη βάση των κοινών αναγκών, των κοινών αγωνιών και επιθυμιών, του απελευθερωτικού προτάγματος της κοινωνικής επανάστασης. Στη κοινή βάση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης που ο εχθρός, το καπιταλιστικό σύστημα, επιφυλάσσει για τους προλετάριους όλου του κόσμου.

Καμιά αυταπάτη, Ταξικός Αγώνας

Σημειώσεις:

1 – Tο κράτους του ΠΑΣΟΚ και εργατική τάξη, theseis.com

2- Η γραφειοκρατία κατέστειλε τη βάση, η βάση να τσακίσει τη γραφειοκρατία rocinante.gr

3 – Ο φόβος φεύγει, η ελπίδα έρχεται,τα χαμόγελα ανατέλλουν!! 595katharistries.wordpress.com

«Ποιος απολύθηκε; Ο Σαμαράς!» Φωτορεπορτάζ από τη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή left.gr

4 – Ο πρόεδρος των Σχολικών φυλάκων Χρήστος Μπέλλος αφού αναφέρθηκε στα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εξαιτίας της κατάργησης του θεσμου των σχολικών φυλάκων και στα δικαστήρια που βρίσκονται σε εξέλιξη, τόνισε ότι «στηρίζουμε με όλη μας τη δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ και θεωρούμε ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να μας δικαιώσει» 18/1/2015

Από τη σελίδα ‘’Σχολικοί Φύλακες’’ στο facebook.

5 – Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος: Αντιπολίτευση από τα αριστερά, Pandiera.gr

6 – ‘’Επιτυχημένη σύσκεψη σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα’’ Pandiera.gr

Δες και το ‘’εργατικό κίνημα:υπο διαρκές κοιβουλευτικό πραξικόπημα’’.

7 – ΣΥΡΙΖΑ: Η στρατηγική της κολακείας και το τέλος των κινημάτων, Κοινωνικός Αναρχισμός, τεύχος 3

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s