Άνεργοι εκτός σωματείων: Ο μεγάλος βραχνάς της ταξικής πάλης

Αναδημοσίευση από το τελευταίο τεύχος της αναρχοσυνδικαλιστικής εφημερίδας Ροσινάντε

Από εργαλείο συνολικής υποτίμησης της τάξης, η ανεργία οφείλει να μετατραπεί σε εργαλείο εργατικής αντεπίθεσης

Η πλειοψηφία των ταξικών αναλύσεων της κοινωνικής κατάστασης που καταπιάνονται με το θέμα της ανεργίας, τείνουν να συμφωνήσουν σε κάποια βασικά σημεία ως προς τις αιτίες που την δημιουργούν ενώ διατυπώνουν κάποια στοιχειώδη αιτήματα ‘’ανακούφισης’’ των ανέργων. Παρ’ όλα αυτά λίγες (αναλύσεις) φτάνουν στο σημείο να θέτουν το θέμα της ανεργίας υπό την ευθύνη των οικονομικών οργανώσεων της τάξης, και να προτάσσουν, ουσιαστικά, την οργάνωση των ανέργων στα σωματεία ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής. Τέτοιες θέσεις έχουν διατυπωθεί σαφέστατα από το βήμα αυτής εδώ της εφημερίδας, παρ’ όλα αυτά δεν έχει αναπτυχθεί σε γενικό επίπεδο ένας διάλογος πέρα από αυτές, και αυτό αντικατοπτρίζει την αδυναμία του ταξικού κινήματος να αντιμετωπίσει την επίθεση των αφεντικών που εκδηλώνεται (ανάμεσα στα άλλα) με την παραγωγή και διαχείριση της ανεργίας.

Η εξελισσόμενη αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος είναι τέτοια που επιτρέπει ή επιβάλλει ως αναγκαία τη διαχείριση του εργατικού δυναμικού με έναν φαινομενικά ‘’μη κερδοφόρο’’ τρόπο για το κεφάλαιο. Συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές και αναγκαιότητες του κεφαλαίου έχουν οδηγήσει εκτός παραγωγικής διαδικασίας μεγάλο μέρος του δυναμικού αυτού, ενώ το γεγονός αυτό παρουσιάζεται από την κυρίαρχη προπαγάνδα ως φυσικό επακόλουθο της οικονομικής κρίσης.

Ένα από τα καθήκοντα του ταξικού κινήματος είναι να διατυπώσει εκείνες τις ερωτήσεις και να δώσει τις αντίστοιχες απαντήσεις που θα του επιτρέψουν να αντεπιτεθεί στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου. Πως ακριβώς απ’ την αφηρημένη έννοια της ανεργίας, το εκτόπισμα μεγάλου μέρους της τάξης από την παραγωγική διαδικασία, θα περάσουμε σε ταξικές θέσεις χρήσιμες για τον αγώνα ενάντια στα αφεντικά και τα συμφέροντά τους;

Μακριά από το να αποτελεί ευχολόγιο, η ένταξη των ανέργων στα σωματεία είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αντεπίθεσης της τάξης, αρκεί να πραγματοποιηθεί ουσιαστικά. Κρίνοντας, όμως, ότι η συσπείρωση των ανέργων είναι κάτι που δεν μπορεί να δομηθεί πατώντας πάνω στις ράγες της μέχρι τώρα παραδοσιακής ανάλυσης των σωματείων, πρέπει να βρεθούν αυτοί οι ρηξικέλευθοι τρόποι ένταξης τους σε έναν αγώνα που θα αποτελεί την ενοποιητική ουσία όλων των επιμέρους αγώνων. Και αυτή η ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια την ανεργία, η οποία εν τέλει, υπερκαλύπτει και αφορά όλους τους επιμέρους αγώνες των σωματείων γιατί αποτελεί αυτή τη στιγμή την κυρίαρχη κοινωνική συνθήκη. Κανένα κλαδικό σωματείο δεν μπορεί να διεκδικήσει συλλογική σύμβαση εργασίας χωρίς να λάβει υπ όψιν του την τεράστια ανεργία που μαστίζει κάθε κλάδο και χωρίς να εντάξει στον αγώνα του το άνεργο εργατικό δυναμικό.

Η ανεργία αποτελεί ίσως το πιο ισχυρό εργαλείο εκβιασμού και εκφοβισμού των αφεντικών απέναντι σε κάθε διεκδίκηση μεμονωμένου εργαζόμενου, σωματείου αλλά και της τάξης συνολικά. Αποτελεί την τροχοπέδη της οργάνωσης της πάλης μέσα στους χώρους δουλειάς, αδρανοποιεί τα αντανακλαστικά των εργαζομένων και στρώνει το έδαφος της μοιρολατρίας και της παθητικής αποδοχής, επιτίθεται στην εργατική αλληλεγγύη και διασπά την ήδη κατακερματισμένη ενότητα των εργατών. Επιπρόσθετα, αποτελεί μέθοδο διαχείρισης του εργατικού δυναμικού στα χέρια του κράτους μέσα από τα διάφορα προγράμματα του οαεδ και άρα πολιορκητικό κριό για ό,τι έχει απομείνει από τις εργατικές κατακτήσεις. Είναι με λίγα λόγια, ένα εργαλείο συνολικής υποτίμησης της τάξης,  ένα πεδίο πειραμάτων για τις ολοκληρωτικές πολιτικές διαχείρισης της εργασίας που έρχονται. Τα παραπάνω δε συμβαίνουν με κανένα μεταφυσικό τρόπο αλλά πραγματοποιούνται μέσα από τα ίδια τα υποκείμενα της πάλης.

Εν τέλει, ο σχεδιασμός των εργατικών αγώνων, από τον πιο μικρό έως τον πιο προωθημένο, θα πρέπει να γίνεται με τον  τρόπο όπου οι άνεργοι θα αποτελούν οργανικό κομμάτι των αγώνων αυτών, σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί ο εκβιαστικός ρόλος της ανεργίας από τα αφεντικά και να αποτελέσει αιχμή του εργατικού κινήματος. Δημιουργώντας το πρόταγμα εκείνο που θα σπάζει τον διαχωρισμό μεταξύ άνεργων και εργαζομένων, δίνοντας συλλογική έκφραση στις ανάγκες της τάξης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s