Περί πολιτικής σταθερότητας…

Ενάντια στην πολιτική σταθερότητα, τα εργατικά συμφέροντα και η κοινωνική απελευθέρωση.

Οι αυτοαποκαλούμενες δημοκρατικές φωνές, ορμώμενες από τα καθεστωτικά μμε , μιλούν, ανάλογα τις περιστάσεις για ‘’πολιτική σταθερότητα’’ και καλούν το πολιτικό σύστημα (αυτοαναφορικό) να κάνει τα δέοντα για την επίτευξη της.

Το αίτημα αυτό, εκφράζεται κατά καιρούς από ανθρώπους σε κυβερνητικές θέσεις, τον πρωθυπουργό τον ίδιο – όποιος και αν είναι, έως τον ‘’μέσο’’ έλληνα πολίτη αν τύχει και τρακάρει με καμιά κάμερα και, προφανώς, τις αντίστοιχες δημοσκοπήσεις όπου είναι πάντα η κατακλείδα.

Η σταθερότητα αναφέρεται, προφανώς, στο πολιτικό σκηνικό και αφορά τα κοινοβουλευτικά κόμματα και την τάξη των αφεντικών.

Το σύνθημα περί πολιτικής σταθερότητας δικαιολογείται, τις περισσότερες φορές, αναφορικά με την οικομική κρίση και διαχείριση της. Δηλαδή, η κρίση αυτή, απαιτεί μια ορισμένη σταθερότητα του συστήματος προκειμένου αυτή να ξεπεραστεί (elementary).

Να ξεπεραστεί από ποιον; Συνήθως αναφέρονται στην εθνική οικονομία και αυτή η αφήγηση διατρέχει όλο το κοινοβουλευτικό φάσμα από αριστερά εως …ακροδεξιά.

Η λεγομένη πολιτική σταθερότητα, πέραν τη γενική χρήση όσον αφορά συνολικά την καθεστηκυία τάξη, έχει και μια ειδικότερη χρήση για το κυβερνών κόμμα ή την κυβέρνηση συνεργασίας εν προκειμένω. Και αυτό, γιατί υποτίθεται ότι κάθε κομματικός σχηματισμός εντός κοινοβουλίου, επιθυμεί την κατάληψη της εξουσίας για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του (του αντίστοιχου μπλοκ της αστικής τάξης και του τρόπου διαχείρισης  που εκπροσωπεύει) και κινείται ανταγωνιστικά προς τους άλλους σχηματισμούς – ή συνεργάζεται ανάλογα τη συγκυρία (εκτός από το κκε που περιμένει την λαϊκή εξουσία, αμήν).

Οπότε, στις μέρες μας, η πολιτική σταθερότητα αναφέρεται στη διαχείριση, από την εκάστοτε κυβέρνηση, της οικονομικής κρίσης αναφορικά πάντα με τα υποτιθέμενα εθνικά συμφέροντα. Αντιστοίχως, η προάσπιση και προαγωγή των εθνικών συμφερόντων είναι, σύμφωνα με την εθνική αφήγηση, τα ‘’ομογενοποιημένα’’ (και όχι αντικρουόμενα στο εσωτερικό τους) συμφέροντα του ελληνικού λαού σχετικά με την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τη γεωπολιτική κ.λ.π

Δηλαδή, πολιτική σταθερότητα συνεπάγεται προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Λένε.

(Δεν είναι τυχαίο ότι τα καθεστωτικά μμε εξαπέλυσαν την κυβερνητική προπαγάνδα περί μη καταβολής της δόσης από το δντ, φοβούμενοι εκλογές και αποσταθεροποίηση του σκηνικού…δες και αυτό)

Αφού είδαμε επιγραμματικά την καθεστωτική αφήγηση ,ας δούμε και την δικιά μας, από την άποψη των συμφερόντων της τάξης των εργαζομένων και των κοινωνικά καταπιεσμένων.

Περιττό να αναφερθώ στην παρούσα οικονομική κατάσταση εξαιτίας της οποίας οι προλετάριοι αδυνατούν να αναπαράγουν την εργατική τους δύναμη και τα μικρομεσαία στρώματα συμπιέζονται προκειμένου να προλεταριοποιηθούν.

Οι αγώνες των εργαζομένων, από τους ρεφορμιστικούς εως του πιο προωθημένους, βρίσκονται διαρκώς στο προσκήνιο της κοινωνικής πραγματικότητας, εξελίσσονται, νικούν ή υποχωρούν ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων μέσα στην πάλη ενάντια της τάξης των εκμεταλλευτών που κατέχουν την πολιτική εξουσία και τα μέσα παραγωγής.

Η πολιτική σταθερότητα του συστήματος γενικά, και του παρόντος κυβέρνητικού σχηματισμού ειδικά, σχετίζεται άμεσα και οργανικά με τους κοινωνικούς αγώνες των εργαζομένων. Η πραγμάτωσή της εξαρτάται από την διαλεκτική της πάλης αυτής.

Η διαχείριση της οικονομικής κρίσης από το πολιτικό προσωπικό, αναφέρεται αποκλειστικά στα συμφέροντα των αφεντικών, της τάξης που εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους και απολαμβάνει τα κέρδη αυτής της εκμετάλλευσης.

Η πολιτική σταθερότητα, που προαπαιτείται για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης αναφέρεται στην εμπέδωση από τους εργαζόμενους των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έχουν οδηγήσει εκατομμύρια από εμάς στην εξαθλίωση, στη διαρκής συμπίεση των αναγκών μας και έχουν προκαλέσει χιλιάδες αυτοκτονίες.

Έτσι, η σταθερότητα αυτή, κάθε φορά απειλείται όταν κάποιος εργατικός αγώνας ή πολλοί μαζί, λαμβάνει/λαμβάνουν χαρακτηριστικά κεντρικού πολιτικού γεγονότος (ερτ) εξαιτίας της κίνησης των εργαζομένων που στέκονται αλληλέγγυοι και στηρίζουν εμπράκτως των αγώνα ή τους αγώνες αυτούς. Όταν, δηλαδή, η τάξη των εργαζομένων οργανώνεται στη βάση των κοινών συμφερόντων της και παλεύει για αυτά.

Από άποψη εργατικών συμεφρόντων είναι φανερό ότι καμιά πολιτική σταθερότητα του κυρίαρχου συστήματος δεν είναι επιθυμητή  (η αστάθεια είναι, αλλά όχι σε εκλογική κατεύθυνση), κανένα ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης υπέρ της τάξης των αφεντικών δεν είναι επιθυμητό. Ενάντια στην πολιτική σταθερότητα, τα εργατικά συμφέροντα και η κοινωνική απελευθέρωση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s