Kαθολική εναντίωση στο πολιτικό σύστημα

δημοσιεύτηκε εξ’αρχής στο provo.gr

Ποιο είναι εκείνο το ριζικά κριτικό στοιχείο ή στοιχεία, ικανό να αποδιαρθρώσει, στο επίπεδο του λόγου, τη φαινόμενη αναγκαιότητα των εκλογών. Εκείνο το στοιχείο που πάει πέρα από την απλή αναφορά και καταδίκη της ανάθεσης; Ας ξεκινήσουμε ανάποδα προκειμένου να βρούμε μια υλική βάση. Ποια είναι η μόνιμη επωδός όσων κριτικάρουν, ή προσπαθούν, την αποχή ως πολιτική στάση απέναντι στα… πράγματα; Η κριτική των συνειδητών ψηφοφόρων αλλά και των κομμάτων, φυσικά, εγκαλεί την αποχή κατά κύριο λόγο για αδιαφορία και ανευθυνότητα. Εγκαλεί τους απέχοντες φορτώνοντας τους με ‘’ κοινωνική ευθύνη’’, την οποία, λόγω αυτής τους της στάσης απέναντι στις εκλογές, είτε αγνοούν είτε αποφεύγουν. Τους αποκαλούν με δυο λόγια κοινωνικά ανεύθυνους.

Η καταγγελία αυτή, όπως και η υποτιθέμενη ανάγκη επιλογής κομμάτων, εδράζεται ή διεκδικεί για έδρα και βάση της την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Τη διαχείριση, δηλαδή, της καθημερινής ζωής και πραγματικότητας των… πολιτών. Για τα οποία, και στο επίπεδο των οποίων, κάθε κόμμα διεκδικεί για τον εαυτό του μια συνολική πρόταση-λύση τους. Δια μέσου της εφαρμογής του πολιτικού του προγράμματος. Με λίγα λόγια, τα κόμματα και οι οπαδοί τους μας πληροφορούν πως τα κοινωνικά προβλήματα βρίσκονται στη σφαίρα της πολιτικής, ή τουλάχιστον εκεί εδράζεται η λύση τους, και άρα μέσω της ανάδειξης του κατάλληλου κόμματος θα λυθούν ή τουλάχιστον θα αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ή, ακόμα και αν δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ή έστω έναν μέτριο, τουλάχιστον δεν θα ‘’βγει’’ ο τάδε ή ο δείνα, οι οποίοι είτε έχουν ένα πολύ κακό παρελθόν στην αντιμετώπισή τους.

Continue reading «Kαθολική εναντίωση στο πολιτικό σύστημα»

Aριστερός πατριωτισμός: τραγωδία ή φάρσα

newego_LARGE_t_1101_54461917κείμενο που δημοσιεύτηκε στο provo.gr

Πίσω στο 2012, σε μια εκδήλωση για την ”άνοδο του φασισμού” και την έκπληξη αρκετών γύρω από αυτό το φαινόμενο, είχε ειπωθεί ανάμεσα στα άλλα πως η αριστερά δεν πρέπει να αφήσει το έθνος στους φασίστες και τους ακροδεξιούς. Και πως το έθνος είναι άλλο ένα σημείο πάλης όπου οι αριστεροί πρέπει να παρέμβουν και να του προσδώσουν διαφορετικό, φιλολαϊκό, νόημα.

Το παραπάνω είναι ενδεικτικό μιας γενικότερης πολιτικής αντίληψης που επικρατεί σε κομμάτια της αριστεράς, ενσωματωμένα πλήρως εδώ και πολλές δεκαετίες στο Κράτος με διάφορους τρόπους. Μια πατριωτική, εθνικιστική αντίληψη που εκπορεύεται (και) μέσα από την ιστορική πρόσδεσή της στους αστικούς θεσμούς. Πως αλλιώς θα αντιλαμβανόταν το έθνος ως κάτι που είναι προς διεκδίκηση από τους φασίστες και τους ακροδεξιούς.

Continue reading «Aριστερός πατριωτισμός: τραγωδία ή φάρσα»

Εργατικό κίνημα, ενσωμάτωση, διαμεσολάβηση και η σύγχρονη εκδοχή της Χίμαιρας.

1

Η μακρά και βασανιστική προεκλογική διαδικασία των 2 τελευταίων ετών φτάνει επιτέλους στο τέλος της. Μάχες επί μαχών στα τηλεοπτικά παράθυρα ανέδειξαν νικητή: την Δημοκρατία. Έτσι, στις 25 του Γενάρη ο κυρίαρχος Λαός θα κληθεί να ασκήσει το αναφαίρετο δημοκρατικό του δικαίωμα προκειμένου να αναδείξει το νέο κυβερνητικό προσωπικό, τη νέα εξουσία του τόπου.

Η μιντιακή φιλολογία (ή θόρυβος) των τελευταίων μηνών σχετικά με την εκλογή ΠτΔ , το χρέος, τους δανειστές , τις εκλογές, την κρίση κ.λ.π, η προπαγάνδα της κυβέρνηση και της αξιωματικής αντιπολίτευσης χρησιμοποιώντας τον φόβο και την ελπίδα αντίστοιχα, ο δημόσιος διάλογος αλλά και τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ομονοούν πως αυτές οι εκλογές είναι οι πιο σημαντικές της μεταπολίτευσης, οι πλέον κρίσιμες για τις τύχες της χώρας.

Ο διάχυτος εκβιασμός που εκπορεύεται από την μιντιακή υστερία και τα κόμματα προορίζεται στο να αποσπάσει με κάθε τρόπο την συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, και άρα τη συναίνεση, μέσα από το πλαίσιο επιλογής κομμάτων που τα αφεντικά ορίζουν για τον ψηφοφόρο. Με μια σχετική ασφάλεια αναφορικά με τη συμμετοχή στις εκλογές ή όχι, εκπορευόμενη από την διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η Δημοκρατία μπορεί να αναπαράξει τον εαυτό της και τα αφεντικά την εξουσία τους.

Continue reading «Εργατικό κίνημα, ενσωμάτωση, διαμεσολάβηση και η σύγχρονη εκδοχή της Χίμαιρας.»

Ο κρετινισμός του Μέλλοντος που μόλις ξεκινά

sacrificio-bambino-moloch

Δεν συνηθίζουμε να ασχολούμαστε με τα ιδιαίτερα κομματικά δρώμενα του κάθε αστικού μπλόκ εξουσίας, αλλά τώρα θα κάνουμε μια μικρή εξαίρεση για τον σχολιασμό ενός συνθήματος που από χτες κατακλύζει το διαδίκτυο και σύντομα τους δρόμους.

Το ‘’Το Μέλλον Ξεκίνησε’’ ήταν το κεντρικό σύνθημα στο συνέδριο του Σύριζα και απ’ ό,τι φαίνεται θα είναι το σύνθημα ‘’καθόδου’’ του κόμματος στην εκλογική διαδικασία της 25ής Γενάρη. Αυτή η διαπίστωση, πως το μέλλον ξεκίνησε, είναι προφανώς συμβολική, ας δούμε τι μπορεί να συμβολίζει.

Σύμφωνα με τη γενικότερη φιλολογία και τα προτάγματα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το έτερο αστικό μπλόκ εξουσίας με αυτό τον τρόπο, αυτή την συνθηματολογία, θέλει να οριοθετήσει την αρχή του τέλους των ‘’μνημονιακών πολιτικών’’ της κυβέρνησης της Ν.Δ που έχουν καταστρέψει τη Χώρα και το Λαό• να σημάνει την επερχόμενη εκλογική νίκη• να προσδώσει μια εσάνς επιστημονικής φαντασίας στη διαφορετική πολιτική που ο Σύριζα προτίθεται να εφαρμόσει –μη το παίρνετε στα σοβαρά αυτό για την επιστημονική φαντασία, είμαστε κάτι κακεντρεχείς τύποι που δεν θέλουν να πάει η χώρα μπροστά. Υπάρχει όμως και μια διαφορετική ανάγνωση.

Continue reading «Ο κρετινισμός του Μέλλοντος που μόλις ξεκινά»

Eργατικό κίνημα: υπό διαρκές κοινοβουλευτικό πραξικόπημα

5109505422_45f5ac942f_b

Kατά την διάρκεια του υπερεκατονταετούς εργατικού κινήματος στην μάχη για την απελευθέρωσή του, αντιπαρατέθηκαν, συγκρούστηκαν, αναμετρήθηκαν πολλές διαφορετικές στρατηγικές, τακτικές, φιλοσοφικές θέσεις κ.ο.κ Το εργατικό κίνημα υπήρξε, ανάμεσα στα άλλα, ένα τεράστιο εργαστήρι. Ένα χωνευτήρι ιδεών, πρακτικών, πολιτισμών. Η πεμπτουσία των οραμάτων για μια άλλη, δίκαιη κοινωνία. Λίγες όμως αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του προκάλεσαν μεγαλύτερες διαφωνίες, ρίξεις και εν τέλει τελείως διαφορετικά και πολλές φορές εχθρικά ρεύματα, όπως αυτή της χρησιμοποίησης ή όχι της κοινοβουλευτικής οδού ως μέσο επίλυσης του ‘’κοινωνικού ζητήματος’’.

Ήδη από την Α’ Διεθνή σχηματίσθηκαν τα δυο ρεύματα που θα καθόριζαν έκτοτε την ταραγμένη του πορεία. Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της μεταξύ εξουσιαστών σοσιαλιστών και αντιεξουσιαστών, μεταξύ κατάληψης της εξουσίας και καταστροφής της αντανακλούν όχι απλώς δύο διαφορετικές επιλογές, αλλά όπως έδειξαν οι κατευθύνσεις των επαναστατικών κινημάτων, δυο τελείως διαφορετικές και εχθρικές πολλές φορές φιλοσοφικές αντιλήψεις όχι μόνο για την τακτική, αλλά για τον κόσμο, τη ζωή, την οργάνωσή της και την πολυπόθητη αλλαγή της σε μια δίκαιη βάση.

Continue reading «Eργατικό κίνημα: υπό διαρκές κοινοβουλευτικό πραξικόπημα»

H Δημοκρατία ως όριο των καταπιεσμένων, ο Φασισμός ως αναγκαία προϋπόθεση της εξουσίας.

dawson-parthenon

Με αφορμή την επικαιρότητα του τελευταίου διαστήματος, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και την προσπάθεια του κράτους για καταστολή, μπορούν να εξαχθούν κάποια πρώτα συμπεράσματα όσον αφορά τη συνολικότερη διαχείριση της ταξικής πάλης από τα αφεντικά.

Όπως γράψαμε και σε προηγούμενο άρθρο, η εξουσία έχει δομήσει έναν κοινωνικό χώρο στον οποίο οι κινήσεις των ‘’από κάτω’’, κάθε ανταγωνιστική κίνηση των καταπιεσμένων οφείλει να βρίσκεται μέσα σε αυστηρώς καθορισμένα πλαίσια. Αυτός ο χώρος σχηματικά αναφέρεται ως Δημοκρατία, και πέρα από τις όποιες κλασικές συνδηλώσεις της αποτελεί επίσης ένα συγκεκριμένο όριο, καθορισμένο κάθε φορά από τα αφεντικά, το οποίο όσοι οργανώνονται ανταγωνιστικά προς το Κράτος και το Κεφάλαιο δεν πρέπει να ξεπεράσουν.

Continue reading «H Δημοκρατία ως όριο των καταπιεσμένων, ο Φασισμός ως αναγκαία προϋπόθεση της εξουσίας.»

Σκουριές: καμιά άλλη επιλογή εκτός από αγώνα

skouries3

Στους χαλεπούς μα και ενδιαφέροντες καιρούς που ζούμε, ένα πράγμα είναι πλέον σίγουρο: οι αντιφάσεις ενός συστήματος που για χρόνια καλύπτονταν κάτω από το πέπλο της κοινωνικής συναίνεσης και του καταναλωτισμού αναδεικνύονται και εισβάλουν, πολλές φορές με βίαιο τρόπο, στην καθημερινή ‘’πολιτική ατζέντα’’ και, κυρίως, στις ζωές όλο και μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας, ειδικότερα της εργατικής τάξης. Η κοινωνική συνθήκη που παρείχε κάλυψη σε αυτές τις αντιφάσεις και άμβλυνε όσο γινόταν τα ανταγωνιστικά κοινωνικά συμφέροντα αποτελεί ,και επίσημα, ιστορία. Με λίγα λόγια ανήκει στο παρελθόν και στα χρόνια του καταναλωτικού ευδαιμονισμού και του χυδαίου ατομικισμού.

Το καλό με αυτή την εξέλιξη είναι πως κάποια διαχρονικά παραμύθια της κυριαρχίας συντρίβονται (αν και όχι ολοκληρωτικά) υπό το βάρος των ‘’περιστάσεων’’. Ένα από αυτά είναι το διαχρονικό παραμύθι στο οποίο πολλοί πίστεψαν ως ευαγγέλιο σχετικά με τον ουδέτερο και ρυθμιστικό κοινωνικό ρόλο του Κράτους. Άλλο ένα παραμύθι, όχι τόσο παλιό, είναι η απουσία της ταξικής πάλης και ειδικότερα της ουσιαστικά αντικαπιταλιστικής/αντικρατικής τις τελευταίες δεκαετίες της ‘’μεταπολίτευσης’’. Ας δούμε πως και τα δυο συντρίβονται μέσα από ένα σύγχρονο και εξαιρετικά επίκαιρο παράδειγμα αγώνα.

Continue reading «Σκουριές: καμιά άλλη επιλογή εκτός από αγώνα»